Είπαν και έγραψαν για τα Αιρετικά
Γιώργος Α. Παπανδρέου
(επιστολή προς το Νίκο Μεγγρέλη 19.6.2006)
«Η διατύπωση αιρετικών σκέψεων σε τριακόσιες λέξεις, σε μια καθημερινότητα «εύκολης» ή και άκριτης υπερπληροφόρησης και άποψης δεν είναι υπόθεση που μπορούν να διαχειριστούν με άνεση ,όσοι σέβονται τον εαυτό τους και τους αναγνώστες -ακροατές-θεατές τους.
Θεωρώντας ότι είσαι από αυτούς που μπορούν και πρέπει να διατυπώνουν δημόσια αιτιολογημένη αίρεση, καλωσορίζω το βιβλίο σου και εύχομαι κάθε εκδοτική επιτυχία.»
Μίμης Ανδρουλάκης (παρουσίαση του βιβλίου 15.6.2006)
«Αίρεση, είναι στις μέρες μας η κοινή λογική που λείπει. Η γραφή του Νίκου Μεγγρέλη διαπνέεται από την κουλτούρα της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς.»
Ανδρέας Λοβέρδος (παρουσίαση βιβλίου 15.6.2006)
«Ο Νίκος Μεγγρέλης διακρίνεται από τη σεμνή του παρουσία και τη διεισδυτική του ανάλυση χωρίς να μιλάει τη ξύλινη γλώσσα των πολιτικών.»
Άρης Σπηλιωτόπουλος (παρουσίαση βιβλίου 15.6.2006)
«Το βιβλίο του Νίκου Μεγγρέλη είναι μια αντίσταση στην ιδεολογία του εφήμερου που κυριαρχεί στη ζωή μας.»
Δημήτρης Χατζησωκράτης (παρουσίαση βιβλίου 15.6.2006)
« Ο Νίκος Μεγγρέλης παρεμβαίνει, έχει θέση, έχει άποψη, δεν κρύβεται, περιγράφει, αναλύει, προβλέπει. Νιώθω κερδισμένος που διάβασα το βιβλίο του…»
Από τον πρόλογο του βιβλίου:
Το ερώτημα κατά καιρούς με απασχολούσε εδώ και πολλά χρόνια, για την ακρίβεια κάθε φορά που ένας συνάδελφος τύπωνε τα γραπτά του σε ένα βιβλίο.
Τι είναι αυτό που ωθεί ένα δημοσιογράφο να εκδίδει τη δουλειά του;
Ένας από τους λόγους είναι η αμφίσημη σχέση με το εφήμερο. Εξ ορισμού, ο δημοσιογράφος καταγράφει και σχολιάζει το εφήμερο, ταυτόχρονα όμως θέλει να το ξεπεράσει, να αφήσει ένα ίχνος πίσω του. Μετά από τόσα χρόνια, μετά από τόσα ξενύχτια και αγωνίες, θέλει-όσο και αν δεν το ομολογεί-να βλέπει ένα κομμάτι της ζωής του στη βιβλιοθήκη του σπιτιού του, να το μοιράζει στους φίλους και στους γνωστούς του, όπως κάνει με το κρασί που με υπερηφάνεια φτιάχνει ο ίδιος…
Η αλήθεια είναι ,πως στην εποχή μας, το άρθρο έχει τη ζωή μιας χρυσαλίδας, «επιβιώνει» μόλις μια μέρα.
( Μέχρι πριν από λίγα χρόνια μπορούσες να βρεις παλιές εφημερίδες και να γυρίσεις το ρολόι του χρόνου πίσω διαβάζοντας… στο πάτωμα τις σελίδες που άπλωναν οι μπογιατζήδες. Τώρα, ούτε αυτό γίνεται. Είναι τέτοια η πληθώρα των εφημερίδων, που βάζουν της ίδιας μέρας!!!)
Η εκπομπή στο ραδιόφωνο ή στη τηλεόραση «ζει» ακόμα λιγότερο. Με το που σβήνουν τα φώτα στο στούντιο, με το που κλείνει ο ήχος στο μικρόφωνο, δεν μένει τίποτα πια, εκτός και αν ο δημοσιογράφος έχει ασχοληθεί με τα άπλυτα του σταρ σύστεμ ή τα σκάνδαλα με ή χωρίς εισαγωγικά της πολιτικής. Αυτά μπορεί να παίρνουν μια ολιγόωρη ή ολιγοήμερη παράταση,αλλά εξαφανίζονται με το που θα σκάσει μύτη, το επόμενο κουτσομπολιό, το επόμενο σκάνδαλο ή θέμα…
Όμως δεν είναι μόνο ο καταιγισμός των πληροφοριών και η πληθώρα των εντύπων και των εκπομπών που εξαυλώνει τη δουλειά του δημοσιογράφου!
Είναι και το γεγονός, ότι η σημερινή κοινωνία, δεν ψάχνεται πέρα από το εφήμερο και το προσωπικό, δεν συζητάει πέρα από το επιφανειακό, δεν αντιδρά παρά μόνο υστερικά-το υστερικά με όλη τη σημασία της λέξης δηλαδή βραχύβια, σπασμωδικά πανικόβλητα και πολλές φορές άνευ λόγου-ενώ αντιθέτως ανέχεται σχεδόν τα πάντα, δίχως όρια, βάζει στο ίδιο τσουβάλι αξίες και αθλιότητες, ισοπεδώνει με απίθανη ευκολία ανθρώπους και συμπεριφορές, δείχνει να μην αγωνιά για το που πάει συλλογικά. Είναι χιλιοειπωμένο, αλλά νομίζω πέρα για πέρα αληθινό. Το «εγώ» έχει αντικαταστήσει το «εμείς.»
Για να επανέλθω στο αρχικό ερώτημα, η σχέση του δημοσιογράφου με το χρόνο,- θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος καλοπροαίρετα- είναι κάτι που αφορά τον ίδιο, άντε και την οικογένεια του, σε καμία περίπτωση όμως το κοινό, τους εν δυνάμει αναγνώστες. Τότε προς τι η έκδοση ενός βιβλίου με άρθρα που δημοσιεύονταν σχεδόν καθημερινά σε μια μικρής εμβέλειας (και βραχύβιας τελικά) εφημερίδα;
(Ο αγαπητός μου φίλος και Νέστωρ της δημοσιογραφίας, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης, πριν από δεκαοκτώ χρόνια στον πρόλογο του βιβλίου του «Ελεύθερα και απροκατάληπτα» απάντησε στο ερώτημα ως εξής:
«Λένε ότι η δημοσιογραφία δεν σηκώνει δεύτερη ανάγνωση και ότι τα δημοσιογραφικά κείμενα πεθαίνουν, κατά κανόνα την άλλη μέρα. Όμως ο δημοσιογράφος γράφει και αυτός- με τον τρόπο του –ιστορία.Φτάνει να σέβεται τον εαυτό του, ν αναζητεί, πέρα από το εφήμερο, το βάθος, πέρα από τα γεγονότα την αιτία τους.»)
Πιστεύω ότι όσα θα διαβάσετε στις επόμενες σελίδες του βιβλίου είναι ένας οδηγός στο πρόσφατο παρελθόν των τελευταίων έξη μηνών που τα είχε όλα. Υποκλοπές, απαγωγές Πακιστανών, σκάνδαλα, παραιτήσεις, ανασχηματισμό, εξαγγελίες για αναθεώρηση Συντάγματος, Χριστόδουλο και σχέσεις Εκκλησίας-κράτους, εσωκομματικούς πασοκικούς κυρίως καβγάδες κ.ο.κ. Τα περισσότερα από αυτά τα γεγονότα, όπως οι υποκλοπές και οι απαγωγές έχουν εξέλιξη, νέες πτυχές έρχονται συνεχώς στην επιφάνεια, και ουδείς μπορεί να προδικάσει ποια θα είναι η κατάληξή τους. Άλλα θέματα, όπως οι εσωκομματικές διαφωνίες στο ΠΑΣΟΚ, από καιρό σε καιρό αναπαράγονται με διαφορετική αφορμή αλλά σχεδόν με τους ίδιους πρωταγωνιστές, ενώ θα βρείτε και άρθρα που έχουν σχέση με ζητήματα διεθνούς πολιτικής, ρατσισμού, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογραφίας κ.α. Από τον πειρασμό του σχολιασμού δεν έχουν ξεφύγει και θέματα καθημερινότητας που ταλαιπωρούν όλους μας.
Στο προφορικό λόγο έχουμε την κλεψύδρα του χρόνου, στα άρθρα, τον αριθμό των λέξεων. Στις τριακόσιες λέξεις, λοιπόν όπως υποδηλώνει και ο υπότιτλος στο εξώφυλλο του βιβλίου, θα βρείτε τις σκέψεις, τις απόψεις και τις θέσεις μου για όλα αυτά ,πότε με πικρόχολο χιούμορ και πότε με έντονη πολεμική.
Πεποίθηση μου είναι ότι χρειάζεται να προχωρήσουμε σε ρήξεις με τις αγκυλωμένες νοοτροπίες και τις συντηρητικές πολιτικές, οφείλουμε ν αναζητήσουμε με θάρρος και τόλμη νέες ιδέες , για να βγούμε από το τέλμα, για αντιμετωπίσουμε παλιά και νέα προβλήματα, αλλά και για να περιφρουρήσουμε και να επεκτείνουμε τις κοινωνικές κατακτήσεις. Αξίζουμε μια δυναμική και όχι μίζερη Ελλάδα, μια καλύτερη και δυνατή Ευρώπη, έναν πιο όμορφο και ειρηνικό κόσμο…
Υ.Γ. Αυτά τα άρθρα γράφτηκαν στην εφημερίδα Press time που είχε ένα φιλόδοξο ξεκίνημα και ένα άδοξο(και από πλευράς περιεχόμενου ) τέλος. Θα ήταν παράλειψη και τολμώ να πω ατιμία εκ μέρους μου, αν δεν υπογράμμιζα ότι τόσο η ιδιοκτησία της εφημερίδας στο πρόσωπο του Παύλου Δημητριάδη όσο και η διεύθυνση της (Κωστής Δήμτσας) μου είχαν παράσχει την απόλυτη συντακτική ελευθερία.
Υ.Γ.2.Οφείλω ένα θερμό ευχαριστώ στη σύζυγό μου Ιωάννα, στα παιδιά μου, την Έλενα και Κωνσταντίνο γιατί εκτός του ότι ομορφαίνουν τη ζωή μου, με τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις τους διευρύνουν και ανανεώνουν την κριτική μου ματιά.
Υ.Γ.3.Ο εκδότης της πρωτοποριακής Αthens Voice,συνάδελφος αλλά πρώτα από όλα φίλος Φώτης Γεωργελές, ο Τάσος Καμπουρόπουλος και η Φαίη Σαφρά βοήθησαν αποφασιστικά για να γίνει πραγματικότητα το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας. Τους ευχαριστώ από καρδίας.
Νίκος Μεγγρέλης
Μάιος 2006
Ένας Ελληνικός Αιώνας στο Κάιρο 1904-2004
Έκδοση της Ελληνικής κοινότητας Καίρου (Απρίλιος 2006) στην Ελληνική και Αραβική Γλώσσα.
