Η πολιτική ζωή της χώρας στρέφεται γύρω από τα εκατομμυρια ευρώ του Αναστασιάδη,το μαγνητόφωνο του Τριανταφυλλόπουλου, των χρηματοδοτήσεων του Ζαχόπουλου,την μαργαρίτα ανεξαρτοποίησης του Κουκοδήμου και των προθέσεων της Αθήνη. Αν αυτό δεν είναι κατάντημα,τότε ποιό είναι;

Και ποιός άραγε μπορεί να ισχυριστεί ότι εδώ σε αυτή τη χώρα αναπνέουμε καθαρό αέρα;

Σιγά-σιγά το κουβάρι ξετυλίγεται.Οι μάσκες πέφτουν και μας κάνουν να αισθανόμαστε αηδία.Φίλοι(υποτίθεται) συνέταιροι(στο εμπόριο- και όχι στην υπηρεσία- της δημοσιογραφίας)αλληλοκατηγορούνται και βρίζονται σε απευθείας μετάδοση.Μ οναδική τους αξία το χρήμα και η σαμπάνια(αποκαλυπτική η διαφήμιση στην μπανιέρα) της εξουσίας. Και η στρατευμένη(όχι με κόμματα,αυτό θα ήταν πιό έντιμο και διαφανές) δημοσιογραφία πιάνει και πάλι στασίδι στα τηλεοπτικά παράθυρα και παίρνει τα όπλα. Η κυβέρνηση, βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στη συνδιαλλαγή και στη συγκάλυψη(μέχρι και το δημοσιογραφικό απόρρητο ισχυρίστηκε ότι την καλύπτει!!!) στρέφεται στον Υψιστο μπας και αλλάξει η ατζέντα …

Μια ολόκληρη χώρα στροβιλίζεται στη δίνη ενός σκανδάλου που ακόμα τα κρίσιμα και ουσιαστικά ερώτηματά του παραμένουν αναπάντητα .Τι περιλαμβάνει η αυθεντική εκδοχή του dvd , ποιός το μόνταρε και ποιός το έχει;

Δύο είναι τα ενδεχόμενα:Ή το dvd το μόνταρε ο “κομιστής”και έχει το υπόλοιπο, ελπίζοντας ότι θα του χρησιμεύσει(εδώ που έφτασαν τα πράγματα)σε κάποιο συμβιβασμό με την κυβέρνηση,ή το μοντάζ έγινε μετά την παράδοση στο Μέγαρο Μαξίμου και πριν φτάσει στον ανακριτή…

Δεν θέλω να πιστέψω τη δεύτερη εκδοχή γιατί είναι ανατριχιαστική.

Όσο όμως τα κρίσιμα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα,η σκιά θα είναι μεγάλη και βαριά…

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε το σκάνδαλο Ζαχόπουλου,το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να μας πείσει ότι πρόκειται για μια (ακόμη)ροζ περιπέτεια κυβερνητικού στελέχους. Καλή η προσπάθεια πλην όμως μάταιη.Γιατί μέρα με τη μέρα αυτό που αντιλαμβάνεται ο κόσμος είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια ροζ ιστορία και απόπειρα εκβιασμού, αλλά με ένα στριπτίζ της κυβέρνησης που έχει αποδοθεί σε μία τιτάνια προσπάθεια συγκάλυψης.Οχι βεβαίως δίοτι κινδυνεύει να καεί από ροζ επιδόσεις αλλά επειδή όπως έλεγε και η διαφήμιση “είναι πολλά τα λεφτά Αλέκο…”Και αυτά ,αν πέσει άπλετο φως ,καίνε…

Τις προάλλες, είχα τη τύχη να παρακολουθήσω τη θεατρική παράσταση Tejas Verdes.

Ενθουσιάστηκα και συγκινήθηκα.

Ενθουσιάστηκα γιατί μια μικρή ομάδα νέων κοριτσιών διάλεξε χωρίς να έχει προσωπικά βιώματα ένα δύσκολο και ευαίσθητο έργο και δίνει τη ψυχή της στη σκηνή.

Συγκινήθηκα γιατί το έργο αναφέρεται στην εποχή του Πινοτσέτ και στα απάνθρωπα βασανιστήρια που υποβλήθηκαν δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές της χιλιανής αντίστασης.

Αξίζει να το δείτε.Οχι μόνο γιατί εσείς οι ίδιοι θα βγείτε κερδισμένοι έχοντας παρακολουθήσει μια εξαιρετική παράσταση,αλλά και γιατί θα δώσετε δύναμη στην προσπάθεια όσων πιστεύουν ακόμα σε αξίες,  στην εποχή που κυριαρχεί η ιδεολογία της αρπαχτής και η τηλεοπτική βαρβαρότητα του Βας-βας ο Παρασκευάς.

Tejas Verdes λοιπόν, στο θέατρο Συνεργείο , Προφήτου Δανιήλ 18, στον Κεραμεικό.

Περισσότερα για το έργο στο www.neolaia.gr

Τα σκάνδαλα ακόμα και τα πιο καραμπινάτα,βλέπε υποκλοπές,βλέπε δομημένα ομόλογα,βλέπε και το δικό μας το ΤΣΠΕΑΘ,κουκολόνται ξεδιάντροπα.Οι αποδείξεις ενοχής,με ημερομηνίες,τραπεζικούς λογαριασμούς,ποσά μετατρέπονται από τους εισαγγελικούς λειτουργούς σε απλές εκθέσεις ,άξιες μόνο για να κοσμούν το αρχείο.και τα συρτάρια Εύγε και σε αυτούς και στους προστάτες τους.

Οι γαλάζιοι κουμπάροι παίρνουν τις αναβολές σα να πρόκειται να δικαστούν για τροχαία παράβαση.Εύγε και σε αυτούς και στους κυβερνητικούς προστάτες τους.

Τελικά αυτό είναι το μήνυμα που δίνει η κυβέρνηση στους νέους που μαζεύουν πτυχία αλλά δεν έχουν δουλειά,στους συνταξιούχους που δούλεψαν 40 χρόνια αλλά τώρα δεν μπορούν να ζήσουν ούτε 10 μέρες ή στους μισθωτούς και στους μικροεπιχειρηματιές που ασφυκτιούν από την ακρίβεια και τους ληστρικούς τραπεζικούς δανεισμούς;

Κλέψε νάχεις και άρπαξε να φας;

Θα τρελαθώ που λέει και ο Λαζόπουλος!

                       Δύσκολο να βάλεις στο χαρτί τι ήταν ο Νικήτας Λιοναράκης.Δύσκολο γιατί δεν το χωράει ο νους  ότι ο Νικήτας έφυγε,ότι πρέπει να χρησιμοποιήσεις παρατατικό,ότι πρέπει να κάνεις απολογισμό.

Και πως να κάνεις απολογισμό, για έναν άνθρωπο που δεν κοίταζε ποτέ πίσω αλλά αγνάντευε  πάντα μπροστά,που δεν χώραγε σε καλούπια ,σκεφτόταν πάντα έξω από αυτά, που αναζητούσε το καινούριο,το καινοτόμο,το ρηξικέλευθο.Αυτό έκανε στο Ρήγα, στο ΚΚΕ εσωτερικού,στην ΕΡΑ,στο Υπουργείο των Εξωτερικών,στις μη κυβερνητικές οργανώσεις παντού  απ όπου και αν πέρασε.

Και είχε ένα σπάνιο προσόν ο Νικήτας.Ηξερε να παλεύει για τις ιδέες του,προσπαθούσε να πείσει για την ορθότητά τους χωρίς να υποχωρεί αλλά και χωρίς να διαπληκτίζεται,χωρίς να φτιάχνει  τείχη και διαχωριστικές γραμμές  από προσωπικά πάθη και  λεκτικές αντιπαραθέσεις.Δεν του το επέτρεπε το ήθος του,οι αξίες του, ο χαρακτήρας του που έμεινε αναλλοίωτος  και ακέραιος σα να μην  έχει περάσει ούτε μία μέρα από τότε που φοιτητής είχε στρατευθεί στον αγώνα κατά της δικτατορίας.Και κυρίως δεν του το επέτρεπε η μεγάλη του  καρδιά  γιατί σε αυτήν όλοι χωρούσαν, οχι μόνο όσοι έζησαν μαζί του τις χαρές και τις πίκρες αυτής της σύντομης ζωής του ,η Μυρσίνη,η Τούλα,ο Αντώνης, αλλά και    οι φίλοι του ανεξάρτητα αν  κράταγαν το νήμα της φιλίας από τα χρόνια του αντιδικτατορικού αγώνα και του Ρήγα,ή  αν τους ειχε γνωρίσει μέσα από τη δημοσιογραφία,τη τοπική αυτοδιοικήση,ή τις μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Ο Νικήτας ειχε μια ξεχωριστή ευαισθησία για τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους, δεν άντεχε την αδικία, πίστευε ότι μόνο με αγώνα μπορούμε να σώσουμε το περιβάλλον,να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία.Και πάντα,ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές αναζητούσε μια χαραμάδα αισιοδοξίας και ζητούσε από όλους να τη δουν και να την πιστέψουν.

Θα κρατήσω- και θα κρατήσουμε στη μνήμη μας -όλα αυτά που ήταν ο Νικήτας.Και είμαι σίγουρος πως με αυτό  το γλυκό χαμόγελο που είχε πάντα,τώρα που έφυγε απο κοντά μας θα συνεχίσει τις συζητήσεις με το Νίκο,την Αγγέλα,  και όλους τους συντρόφους της νιότης μας που έφυγαν πρόωρα …